Afgelopen week liep ik er weer tegenaan.
Motiveren
Kinderen die meer aan tafel hangen dan dat ze eraan zitten. Ogen die wat dof kijken. Voor veel dingen moeilijk te motiveren – behalve voor buitenspelen. En soms zijn ze er gewoon even helemaal klaar mee. Dan zeggen ze dat ze nooit meer naar school willen.
Voor jou wil ik er zijn
Voor deze kinderen, met dyslexie, dyscalculie en/of AD(H)D, wil ik er zijn. Zodat ze dat lange, soms hobbelige pad dat school kan zijn, tóch kunnen afleggen.
Tafelsommen
Laatst zat er een meisje bijmij in de praktijk. We waren bezig met de tafels. Met veel plezier had ze de tafels eerst in beeld gebracht: ze had er tekeningen en beelden bij gekleid. En wat was ze trots toen ze merkte dat ze de tafelsommen nu kon maken! Haar gezicht straalde.
Maar… er zat ook een “maar” aan.
Tempo
Ze kan ze niet zo snel als de andere kinderen. Vooral de tafels boven de 5 gaan nog langzaam. Het kost haar tijd om de cijfers om te zetten naar een beeld in haar hoofd – en daarna het beeldende antwoord weer terug te vertalen naar cijfers.
En dus gebeurt het bijna altijd dat haar blad met sommen niet afkomt.
Sterker nog: ze heeft haar blad nog nóóit mogen afmaken.
Ze is te langzaam.
Pijn
Dat doet pijn. Want ze wil gewoon net zo zijn als de anderen. Dat gevoel van anders zijn… dat kan zó ontzettend vervelend zijn, dat de moed soms al zakt voordat ze überhaupt begint aan die lange rij sommen.
Gelukkig heeft ze een ontzettend lieve juf die haar helpt om het vol te houden. Na elke vijf sommen mag ze even iets kleins doen. Even bewegen, even ademhalen, even uitrusten op die zware, lange weg. Kleine pauzes die het verschil maken.
Vermoeiend
Een paar dagen later zat er een jongen bij me die sinds de zomer op het voortgezet onderwijs zit. Hij weet inmiddels dat hij anders leert. Dat heeft hij geaccepteerd.
Maar op school ervaart hij – naar zijn gevoel – weinig begrip. Docenten die chaotisch zijn, ongeduldig of streng. Een enkele docent is oké, zegt hij. Maar veel lessen voelen zwaar.
Een schooldag kan daardoor enorm vermoeiend worden.
Wanneer ik vraag of hij dit bij zijn schoolcoach heeft aangegeven, zegt hij:
“Ze luistert wel… maar er verandert toch niks.”
Dat raakt me. Want gehoord worden is één ding, maar echt geholpen worden is iets anders.
Balans
Tijdens mijn begeleiding is er daarom altijd speciale aandacht voor wat jíj nodig hebt om dat lange pad te kunnen afleggen. Soms is dat simpelweg al je frustraties uiten zonder remming. Soms is het mogen werken op jouw tempo. Of gewoon een keer mogen blijven zitten totdat alle sommen af zijn.
Kleine dingen misschien, maar precies die dingen kunnen de weegschaal weer een beetje in balans brengen.
Er is wel motivatie
En weet je wat mij elke keer weer opvalt?
Het feit dat een kind hulp vraagt, vertelt mij iets heel belangrijks.
Het vertelt mij dat er wél motivatie is.
Dat ze het wél willen.
Dat ze dat hobbelige pad niet willen opgeven.
En juist daarom loop ik graag een stukje met ze mee. Loop jij ook mee?
Webinar
Omdat ik merk hoe helpend het kan zijn wanneer volwassenen beter begrijpen hoe het leren in het hoofd van deze kinderen werkt, geef ik binnenkort een webinar over dyslexie, dyscalculie en AD(H)D. Niet om met een vinger te wijzen naar scholen of leerkrachten – zij doen vaak al ontzettend veel – maar juist om samen te kijken hoe we kinderen die informatie anders verwerken nóg beter kunnen ondersteunen.
Het webinar is bedoeld voor ouders én voor leerkrachten die nieuwsgierig zijn naar wat er in het hoofd van deze kinderen gebeurt, en hoe kleine aanpassingen soms een groot verschil kunnen maken.
Want wanneer een kind zich begrepen voelt, wordt die lange weg ineens een stukje lichter.
Klik hier om je aan te melden.
